เรณูนคร ถิ่นนี้คู่แดนอีสาน
คำพี่สาบาน ปากหนาวยังก้องใจอยู่
พี่ปฏิญาณรักจะนานหวานชื่นชู
ว่ารักแม่สาวเรณูรักผู้เดียวตราบ
ตายจากกัน เราเคยสัมพันธ์
พลอดรักเมื่อคราหน้าหนาว
คงเหลือเพียงเงาหนาวนี้ไม่มีเธอนั้น
พี่กล้าหลอกลวงพระธาตุพนม และหลอกฉัน
โถไยพี่ลืมคำมั่น ไม่เคยหันกลับมาผ้าผวยร้อยผืน
ไม่ชื่นเหมือนพี่อยู่ใกล้ อกอุ่น
คนไหนไม่คลายหนาวได้พี่จ๋า
จากน้องไปไกลไม่กลับมาหา ลืมแล้วคำสัญญา
ผิดวาจาผิดคำสาบาน เย็นลมเหมันต์
อกฉันยิ่งสั่นสะท้าน คิดถึงวันวาน
พี่นั้นยังคลอเคียงใกล้ พี่อยู่เมืองกรุงเพื่องฟุ้งลืมตน
ลืมคนอยู่ไกล ซึ้งแล้วว่าในหัวใจไม่มีสาวเรณู
