เพลง | MUSIC

เพลินพิศน้องนาชาวไพร แม่เอยช่างงามสดใส ไศลโสภาน่าปอง อยู่ กลางพงศ์พฤกษ์ไพร ห่างไกลคนเหลียวมอง โอ้แม่นางเนื้อทอง พี่เพียงปองใฝ่หา นาง ฟ้าที่มาแดนดิน ไม่งามจับใจถวิล เท่าผินพบดวงแก้วตา หมู่ยูงยางสูงโยน แม่อ่อนโอนโสภา พี่ดื่มความเมตตา จิตผวาเพ้อครวญ สวยเอยแม่น้องนางในไพร ซ้ำมีดอกไม้งามยวนตา อยู่บนเกศาชื่นชวน ล้ำเลอเลิศฝันใจรัญจวน โหยใจให้หวนเคียงประคอง แอบอิงแม่น้องนางไพร ความรักพี่เป็นมนต์ตรา จะปลูกความเสน่หา ไขว่คว้าน้องแนบแอบใจ เก็บมาเป็นขวัญเรือน ปลอบปลุกเตือนฤทัย ว่าแม่นางน้องไพร ใช่จะไร้งามตา

โศกอันใด จะเหมือนหัวใจพี่โศก คร่ำครวญวิปโยค โศกช้ำน้ำตา เจ้าสิ้นเยื่อใย แล้วจึงได้หนีหน้า ลืมเสียแล้วหรือคำสัญญา เคยได้ว่าวร โกรธเคืองเรื่องไรเจ้าเอ๋ย พี่พลั้งผิดไปฟังก่อน ควรแล้วหรือบังอร จะตัดจะรอนแรมรา จงกลับมาสัญญากันใหม่ ฮือฮื้อฮือฮื้อฮือฮือ สุดอาลัย เสมือนหัวใจจะขาด ดั่งคมมีดพิศวาส บาดเฉือนดวงใจ ตัดบัวสิ้นเยื่อ เขายังเหลือยองใย เจ้านำรักไปจากหัวใจ ไยไม่ปรานี โปรดจงเวทนาเจ้าเอ๋ย โปรดจงกลับมาหาพี่ ความรักเราเคยมี เจ้าอย่าขยี้แหลกลง ใจพี่คงโศกาอาดูร ฮือ ฮื้อ ฮือ ฮื้อ หื่อ ฮือ

นางน้องนกแก้วจ๋า เจ้ามาหนีหน้าบินไปอยู่ไหนเล่าเอย ลืมกรงเก่าของเจ้า ที่เคยชื่นเชย ลืมแม้แต่คนเลี้ยงเจ้าเลย โธ่เอ๋ยมาด่วนจากกัน งามพร้อมเนื้อคำกล่าวชม สุดทานนิยมยั่วอารมณ์แรงรักใฝ่ฝัน ใครหลงเจ้าแล้วเจ้าทรวงตรมโศกศัลย์ ดังเหมือนเช่นก่อนนั้นทุกวันต้องช้ำระทม โธ่เอ๋ยนางนกแก้วลืมพี่แล้วหรือ แก้วทูนหัวคู่ชมหวังน้ำบ่อหน้า นึกหรือว่าจะได้สม พลาดไปเจ้าจะระทม ความรื่นรมย์เจ้าจะสูญสิ้นวันไหน แม้เจ้าสิ้นคอนโปรดจงหวนจรกลับคอนที่เคยอยู่กิน พี่ยังเฝ้ารักเจ้าพี่เคยถวิล ใจเพ้ออยู่อาจิณมิสิ้นรักแก้วเอย

ฟังฉันเล่า เมื่อคราวที่ฉันมีเงิน สุขเหลือเกิน เพลิดเพลินอยู่ด้วยเงินตรา เพื่อนฝูงหญิงชาย มีมากมายเกลื่อนตา อีกคนรักมีมา เงินเอ๋ยเงินตราพาให้สุขใจ ยามฉันเศร้าถึงคราวขัดสนเงินทอง คนไม่มอง มิตรมาเมินหน้าห่างไกล คนรักมาชัง น้ำตาฉันหลั่งรินไหล ลืมเยื่อไม่เหลือใยตัดใจไม่เหลียวมา เงินตัวเดียวคือพระเจ้า บันดาลให้เรามีสุขได้ทุกเวลา จะจำเอาไว้ชีวิตอยู่ใกล้เงินตรา เรื่องที่แล้วผ่านมาฉันถือเสียว่าบทเรียน ฉันคงกลับมั่งมีโลกนี้ยังกลม หมุนระทม หมุนทุกข์หมุนสุข วนเวียน โลกหมุนเวียนไปให้เรานี้ได้บทเรียน ชีวิตคือ กงเกวียน วันหนึ่งคงเวียนกลับมั่งมี

เพลง ขับร้องโดย : เก่ง กรุงเก่า คำร้อง/ทำนอง : โอ้ความรักเอย เฝ้าเฉลยมิควรเลยหมองไหม้ หลอกลวงกันเรื่อยไป เหมือนดังหาใช่ มีจิตใจเหมือนกัน แรกรักหวานฉ่ำคำป้อยอ กระซิกระริกหยอกล้อ เคียงพนอหาคำจำนรรจ์ ไม่นานเขาพลัน พบรักใหม่ก็ร้างห่างเรา ปวดใจเหลือทน เพียงหนึ่งหน ช้ำเหลือทนแสนเศร้า สุดหาคนช่วยแบ่งเบา พิษรักร้อนเร่า สุดบรรเทาหายได้ ช้ำรักเหลือหักดวงใจถวิล เหมือนนกน้อยลอยร่อนบิน โผล่บินสิ้นความหมายไป โปรดจงเห็นใจ ขออย่าได้พบรักที่ลวง

เพลง ช่อทิพย์รวงทอง ขับร้องโดย : เก่ง กรุงเก่า คำร้อง/ทำนอง : พยงค์ มุกดา รุ่งแล้วอรุณอุ่นไอแสงทอง ทั่วท้องคันนา อร่ามงามตาช่อทิพย์รวงทอง ชูช่อเหลืองประเทืองงามผ่อง ดังหนึ่งน้องพธูนารี โพสพเทวีเฉิดฉัน รุ่งทิพย์รวงทอง พี่มองเหมือนเช่นได้เห็นอนงค์ ยืนอวดเอวองค์ อ่อนช้อยลาวัณย์ งามดุจฟ้าเทวามาปั้น ดังสวรรค์ประทานนางมา เมื่อฟ้าสีทองอุทัย รวงทองชูต้นเหมือนคนใจเดียว รอฤดูเก็บเกี่ยว แหงนคอรอเคียวเกี่ยวไป สาวเอยแม่มัวเฉยเมยคอยใคร ให้พี่เก็บเกี่ยวเจ้าไป สู่ยุ้งฉางในหทัยรักพี่ ช่อทิพย์รวงทองพี่ปองน้องยิ่งกว่าหญิงใดใด จะเกี่ยวไปเป็นขวัญชีวี เป็นช่อทิพย์ในดวงใจพี่ รวงทองนี้ปรานีให้เคียว เกี่ยวน้องไว้ครองคู่เอย

เจ้ากาขนดำอวดทำหยิ่งนัก หมายมียศศักด์ใฝ่สูง อวดดีมิเบาเก็บเอาขนยูง เข้าแซมหมายมุ่ง แต่งปรุงขนเทียมยูงทอง เสร็จพลันเยื้องกราย เข้าไปร่วมฝูง นกยูงเห็นต่างจ้องมอง เจ้ากามิเกรงกับคำคะนอง ซ้ำยังลำพองอวดมีขนทองเฉิดฉาย ถูกเย้ยถูกเย้ากระเซ้าให้เจ็บ ทั้งแนบทั้งเหน็บให้เจ็บให้ปวด อวดทั้งกรีดกลายอับเฉาอีกซ้ำ ชอกช้ำที่กลายทั้งเจ็บทั้งอาย นกยูงร้องตีหนีไปในดง รีบดึงขนยูงออกจากกายา หวนมาหมายพึ่ง เผ่าพงศ์ เพื่อนชังมิยอมร่วมในฝูงวงศ์ ซ้ำไล่ตีส่งเจ้าจึงสูญพงศ์ทั่วกา

เพลง ขับร้องโดย : เก่ง กรุงเก่า คำร้อง/ทำนอง ยามเพ็ญเด่นฟ้า เมื่อมาเที่ยวแดน แคว้นแห่งความหลัง ชื่นฉ่ำดุจดังน้ำผึ้งหวานซ่านใจ เป็นรอยแห่งความรักชักนำให้ ชื่นชมภิรมย์ฤทัย หากใครมีรักสุขสันต์ ดินแดนแห่งนี้เคยมี มนต์แห่งกามเทพประสิทธิ์ ช่วยเนรมิตรักให้เห็นใจกัน เป็นแดนแห่งกัลยาณมิตร ชื่นจิตสมดวงชีวัน ผูกพันหมายมั่นไม่ลืม แคว้นนี้มีนามว่ามธุรส ช่างงดงามตา ด้วยดาวพราวแสงแข่งเดือน แม้รักของใครได้เห็นและเยือน เสมือนมีมนต์ จะพลอยเกื้อหนุนอุ่นใจ ยามลมอ่อนหวิวพลิ้วมาแว่วฟัง คล้ายดั่งจะหมาย ให้มาแนบกาย เหมือนโศกเศร้าพิไล ดินแดนแห่งนี้แสนจะรักยิ่ง เป็นจริงหรือเราฝันไป โอ้ใจไหวหวั่นอาวรณ์

น้ำตาของลูกผูกพันดวงใจ พ่อไม่ขอห่างไกล จากไปให้ตรมหม่นหมอง ก่อนเคยทิ้ง ลูกไปมีเมียใหม่ครอง แม่ไม่เคยเป็นสอง ยังปองพ่ออยู่คนเดียว น้ำตาของเจ้าอย่าเฝ้ารวยริน สิ่งใดทั้งแผ่นดิน พ่อยังไม่หวังจะเหลียว จะเฝ้ารัก ลูกนั้นสัมพันธ์มั่นเกลียว เป็นโซ่ตรึงแน่นเหนียว รักเดียวคือลูกพ่อเอย จะกลับมาอยู่ คู่มิ่งขวัญดวงใจ เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ให้แม่นี้ชิดเชย จะรื่นรมย์ สมใจเหมือนดังพ่อเอ่ย จงเชื่อคำเฉลย มิเคยลืมลูกผูกพัน น้ำตาของลูกดังพ่อถูกมนต์ เข้าสู่สิงจิตดล สุดทนข่มใจโศกศัลย์ หากแม่นี้เข้าใจพ่อดีสักวัน บ้านจะเป็นสวรรค์ เหมือนวันมีพ่ออยู่มา เลยหมองไหม้ หลอกลวงกันเรื่อยไป เหมือนดังหาใช่ มีจิตใจเหมือนกัน แรกรักหวานฉ่ำคำป้อยอ กระซิกระริกหยอกล้อ เคียงพนอหาคำจำนรรจ์ ไม่นานเขาพลัน พบรักใหม่ก็ร้างห่างเรา ปวดใจเหลือทน เพียงหนึ่งหน ช้ำเหลือทนแสนเศร้า สุดหาคนช่วยแบ่งเบา พิษรักร้อนเร่า สุดบรรเทาหายได้ ช้ำรักเหลือหักดวงใจถวิล เหมือนนกน้อยลอยร่อนบิน โผล่บินสิ้นความหมายไป โปรดจงเห็นใจ ขออย่าได้พบรักที่ลวง

ใช่ฟ้าบันดาล ให้เธอเป็นคู่ของพี่ ฟ้าสร้างให้น้องพี่นี้ รักมีเพียงชั่วหวานชื่น พี่แสนรัก แสนห่วงและหวงทุกคืน ขอให้รักรวยรื่น เหมือนรักพี่เถิดดวงใจ ด้วยเขาเป็นเพื่อน ร่วมคำสาบานของพี่ น้ำใจเขานั้นช่างดี สมที่จะครองน้องได้ อย่าได้คิดและห่วงพี่นะดวงใจ จะขอเจอะกันชาติใหม่ ชาตินี้พี่ต้องขอลา พี่มีกรรม ทำไว้แต่ปางก่อน จึงได้ตามมาย้อน ให้พี่จากกานดา เธอทั้งสอง เปรียบเหมือนดั่งดวงดารา ควรแล้วที่เกี่ยวกิ่งฟ้า อย่าโน้มลงมาจะหมองไหม้ ไปเถิดทั้งคู่ ไปสู่ประตูสวรรค์ น้ำสังข์จะหลั่งลงพลัน ด้วยมือพี่หลั่งรดให้ ไปสู่เรือนหอ ที่เฝ้ารอรับดวงใจ ชาตินี้พี่จำจากไกล สู่แดนแห่งรสพระธรรม

โบราณก่อนโน้น เขาว่ารกคนดีกว่ารกหญ้า ด้วยคนนั้นกำเนิดมา สูงเลิศล้ำค่ากว่าใดในสากล สัตว์อันล้ำเลิศ สุดแสนประเสริฐวิมล ปราชญ์ท่านเปรียบเทียบ แล้วคือคน จากกุศลสวรรค์สรรสร้าง คนเดียวหัวหาย นั้นสองเพื่อนตายคือให้เห็นว่า หากคนนั้นดีหนักหนา ไว้พึ่งไว้พาดีกว่าจะเหินห่าง แต่คนทุกคน ใช่ล้นเลิศไปทุกทาง ต่างมีชั่วมั่วสุมอำพราง สุดเชื่อทางสุดไว้วางใจ ในห้วงวิถี มากมายไปเพราะผงคลี คนชั่วดีนั้นมีเกลื่อนไป ขยะมูลฝอย ใหญ่น้อยนั้นพอกวาดได้ คนเลวเหลือล้นโลกไย กวาดเท่าใดไม่หมดไปพ้น โบราณก่อนโน้น เขาว่ารกคนดีกว่ารกหญ้า แต่ถ้ารกคนชั่วช้า ท่านว่ารกหญ้าดีกว่ารกคน เกิดมาแม้ใคร สิ้นไร้คุณธรรมเหลือทน สร้างแต่บาปหยาบช้าเล่ห์กล นั่นและคือคนรกโลกเอย

โบราณนานนมเขาว่าไม้ล้มยังข้ามไปได้ ถึงว่าเป็นอย่างไรไม้ไม่อาจฟื้นยืนต้น แต่ว่าคนล้มไม่งามขอห้ามอย่าข้ามตัวตน เซแล้วอย่าซ้ำเวียนวน เหยียบย่ำเสียจนจมไป อันคำนิพนธ์ขององค์พระล้นเกล้าเจ้าท่านว่า อันว่าความเมตตานั้นหาบังคับได้ไม่ ยอมหลั่งมาเองครื้นเครงดั่งฝนอันชื่นชูใจ จากฟ้าและสุราลัย สู่พื้นไผทผาหล่นพรมรัว โลกเราทุกวัน ไม่มีอะไรสำคัญ ล้วนแต่ความฝันยวนยั่ว โลกเลี้ยงคนชั่ว คนดีโลกลืมจนทั่ว ก่อร่างสร้างตัวกันไป คงมีวันคืนเขาต้องพลิกฟื้นยืนตนขึ้นมา อันโชควาสนาล้วนหาตราวัดมิได้ เกิดมาทุกคนแม้นจนเจ็บช้ำคงจำในใจ คนล้มใช่ล้มตายไปคงลุกปลุกใจขึ้นมายืนตัว

น้ำใจแห่งมิตรอันควรอารี ก็คือคนที่เขามีเมตตา รู้จักเกื้อกูลแล้วอุดหนุนซึ่งกันดังว่า ต้องทำใจรักกันไว้ดีกว่า เมื่อเราเกิดมา ถือว่าญาติเดียวกัน ขอเพียงอย่าหวัง ดวงใจอธรรม มุ่งแต่ก่อกรรม น้อมนำโศกศัลย์ หวังแข่งแย่งดี คอยเบียดสีมิได้มีใจมั่น หากเขาดีแล้วควรดีเกื้อกัน อย่ามัวเดียดฉันท์ มิตรสัมพันธ์จะคลาย ทุกวันโลกนี้มันเป็นความจริง ต้องควรพึ่งพิง แล้วจึงสมหมาย ใช่อยู่ลำพัง จะหวังใดได้ดังใจกาย อุทาหรณ์นี้ซิไม่ควรหน่าย หากมีโชคร้ายแล้วยังได้พึ่งกัน ทุกคนเกิดแล้วยังมีวันตาย ต้องควรขวนขวาย หมายดีเท่านั้น แม้สร้างกรรมชั่ว กรรมจะตามสนองตัวพัวพัน หากทำดีผลบุญดีทวีมั่น กู้เกียรติงามเฉิดฉันท์ทุกวันจะรื่นรมย์

เงินจางนางจร ร้าวรอนดวงจิต โอ้ยอดชีวิตอยู่ไหน เธอหนีพี่ไปไม่เห็นหน้า คงลืมหมดแล้ว ก่อนนั้นเคยให้สัญญา พอพี่สิ้นแล้วเงินตรา โถยอดชีวาก็มาห่างหาย เงินจางนางจรร้อนในอก เปรียบไปดังไฟนรก ที่สุมอกไว้ในดวงใจ ร้อนรุ่มยิ่งนัก สิ้นเงินหมดรักเคืองใกล้ นี่หรือคือรักจากใจ จากไปไม่เหลียวแล ขอจงโปรด ให้เธอนั้นคืนกลับหลัง โลกล้วนอนิจจัง อย่าหวังอะไรยึดแน่ โลกหมุนเวียน ย่อมเปลี่ยนผันแปร ทุกสิ่งไม่เที่ยงแท้ สิ่งแน่นั้นคือเชิงตะกอน เงินจางนางไกลร้าวในจิต ขาดคู่ชื่นชูชีวิต พรหมลิขิตนี้ไม่แน่นอน ขอเตือนกล่าวไว้ รักใครนั้นจงดูก่อน อย่าให้ความรักยอกย้อน หลอกหลอนไปถึงวันตาย