เพลง | MUSIC

1. 00:00 ตะแลงแกงแทงใจ 2. 04:04 ฉันหรือคือกากี 3. 08:03 น้ำตาหรือจะแก้ปัญหาใจ 4. 11:16 พะวงรัก 5. 15:24 รักครั้งแรก 6. 19:20 กุญแจใจ 7. 22:56 จักรวาลแห่งดวงใจ 8. 26:20 อำลาที่เหลืออาลัย 9. 30:01 อย่าบอกใครนะ 10. 33:49 รักกันข้ามขอบฟ้า 11. 36:59 ชีวิตวอลท์ซ 12. 40:21 โอ้ยอดรัก

งามเอ๋ยงามรื่น งามสมกลมกลืนเพียงผืนพิมาน งามหิมพนต์ ดั่งอุทยาน พุดตาลแห่งพรหม ชมเอ๋ย ชมชื่น ชมพฤกษ์ไพรยืน พร่างพื้นพนม ชมหงส์เหินลม ลีลาศเริงรมย์ ภิรมย์สุรางค์ กามเทพภารตี เหลิงฤดีลีลาไปในไพรกว้าง เริงศรไชยเฉี่ยวไพรพฤกษ์พลาง เล็งเนื้อนางกวางละมั่งคลั่งไคล้ตาม ทรวงเอ๋ย ทรวงซ่านยามฤดีดาล สะท้านกาม ลางหรูดูงาม ลางกลับดูทราม เพราะกามก่อกวน

ในลักษณ์นี้ว่าน่าประหลาด เป็นเชื้อชาตินักรบกลั่นกล้า เหตุไฉนย่อท้อรอรา หรือจะกล้าแต่เพียงวาที เห็นแก้วแวววับที่จับจิต ไยไม่คิดอาจเอื้อมให้เต็มที่ เมื่อไม่เอื้อมจะได้อย่างไรมี อันมณีหรือจะโลดไปถึงมือ อันของสูงแม้ปองต้องจิต ถ้าไม่คิดปีนป่ายจะได้หรือ มิใช่ของตลาดที่อาจซื้อ หรือแย่งยื้อถือได้โดยไม่ยอม ไม่คิดสอยมัวคอยดอกไม้ร่วง คงชวดดวงบุปผาชาติสะอาดหอม ดูแต่ภุมรินเที่ยวบินดอม จึงได้ออมอบกลิ่นสุมาลี

ไทรเอย ไทรงาม ทรวงข้าหวามระทม รอยเชยรอยชม ยังอาบอารมณ์อาลัย คำโลมคำลวง ยังเหน็บในดวงฤทัย ขอปวงเทวาไทร โน้มเหนี่ยวใจให้เขาคืนมา สองกรวอนไหว้ เทพแห่งไทรเจ้าขา เขาเคยรักข้า ไยไม่กลับมาดังเขารำพัน ณ ราตรีหนึ่ง ยังติดตรึงในฝัน สัญญาใจมั่น ถือร่มไทรนั้น เหมือนสวรรค์บนดิน หรือลืมง่าย ร้างรสเขากลับกลายสิ้น ข้ามีราคิน ปวดใจอาจิณ สิ้นแล้วราคา แม้นยังจำได้ จงกลับใจมาหา ขอมนต์เทวา เรียกเขาคืนมา ฝังอุรา ณ ลานไทร

สายลมโบกพลิ้ว พัดปลิวผ่านมา เมื่อใด ยอดสนอ่อนไกว เอนไหวผ่อนตาม ลมลู่เห็นสนโอนไกว เพราะสายลมพรู พัดพลิ้วชวนดูนึกรู้ลมไกว โบกไปไม่เห็นแน่นอน คิดไปยอดสน เหมือนคนที่ใจ อ่อนไหว ชอบผันเปลี่ยนไป โดยไร้ตรึกตรอง แน่ก่อนเพราะรักคำยอ เพราะพ้อคำวอน เหมือนสายลมจร พัดย้อนลวงใจ อ่อนไปด้วยน้ำ คำคน คิดถึงรักเก่าของเราเคยชื่น หวังใจรักให้ยั่งยืนชื่นบานด้วยรักเปรอปรน ครั้นแล้วน้ำใจรักเธอไม่ทน หัวใจอ่อนอย่างยอดสนคล้อยตามคำคนเปลี่ยนใจ รักจางห่างหาย เพราะใจง่าย ไถ่ถอน ไม่รักแน่นอน ใจร้อนด่วนหลง ลืมได้ รักร้างโรยราอาวรณ์อาลัย รักร้างลวงใจไร้รักจริงจัง เปรียบดังยอดสนโอนเอน

ถึงยามสำราญขอท่านฟังฉันหน่อยก่อน แม้ดูละคร แล้วกลับมาย้อนดูตัว พระนาง ตัวโกง ถึงคราวออกโรงพันพัว ชวนหัว เมามัว เต้นยั่ว ดั่งฝัน ละครระกำช้ำเศร้าใจ ละครดีใจเราหัวร่อ นั่นแหละภาพล้อเราทุกวัน บทตัวละคร มีแต่ยอกย้อนชวนให้ หลงลืม จิตใจให้เคลิ้มตามมัน ละครที่สอนใจกัน ละครเลิกแล้วลืมพลัน เหมือนนอนหลับฝันเพียงคืน

หากดวงใจฉัน นึกใดได้สม สมดังหทัย อยากจะนึกให้ คู่ใจของเรา ได้มาเคล้าคลอ ฝากในนึกถึง คะนึงให้เขา รักเราดั่งปอง อย่ามีสำรอง อย่ามีสองใจ อย่าไกลรักห่าง ฝากวาจาไว้ ฤทัยจดจำ ทุกคำอย่าจาง อย่าให้อ้างว้าง อย่าจางห่างหัน ให้ฝันอาลัย เทพไท้บนฟ้า จงมาเกื้อกูล ผลบุญช่วยใจ ให้ตัวฉันได้ ดั่งใจนึกปอง อยู่กันสองคน

โอ้เจ้าหงษ์ทอง เหิรลำพองหงส์ต้องผยองฟ้าไกล สุดที่กาเปรียบได้ วงศ์หงส์ทรงศักดิ์ไกล เลิศวิไลสกุณา ศักดิ์กาเสมอดิน หงษ์เหิรบินมิใช่เกลือกดินเหมือนกา ชั้นกาจะชมฤาสมสง่า ศักดิ์เช่นกา จะพล่าหงษ์ตรอม ศักดิ์หงษ์ ดีเกินล้ำกา หงษ์คงมิกล้าให้กาภิรมย์ สุดจะยอมให้ชม เพราะกาโสมมหงษ์ทองไม่ชมหมองมัว ศักดิ์ทรงหงษ์ทอง สูงเกินปองหงษ์ทองจะต้องรักตัว ชั้นชาติไกลกัน กานั้นรูปชั่ว สุดที่หงษ์ลงกลั้ว รักกา

เคยหลงเชื่อ ว่ากามเทพแผลงศร ตอนครั้งก่อน ผู้ใหญ่เขาเล่าให้ฟัง บอกเราว่ามีตัวตน ใช่จะอยู่ตามลำพัง มีหญิงบ้างชายบ้างเท่าเท่ากัน เขาร่อนเร่หาคน ที่พลาดจากรัก เอาศรปักรักปลูกแล้วผูกติดกัน ก็เกิดพรั่นในดวงใจ อยู่ทีใดก็ตามทันเป็นเพราะความรักนั่น เรียกมาหา วันหนี่ง ได้เจอชายหุ่นสำอาง เขามีทุกอย่างเราเริ่มรักพอได้สบตา กามเทพคงส่งเขามา ครั้นพอเราได้พูดได้จา หลงรักเป็นบ้าไปในทันที แต่เขากลับลับไป คล้ายไม่สงสารเป็นแผนการหรือกามเทพตัวดี ส่งคนหลอกชอบลวงเรา ให้เราเศร้ามานานปี กามเทพจู้จี้โกหกเรา

ผู้หญิงรักผู้ชาย รักมอบให้จนสุดใจสุดฤดี เหมือนทาสในเรือนเหมือนเชลยรักอย่างภักดี คนรักจะเลวจะดีไม่มีวันลืมรักได้ ผู้ชายรักผู้หญิง รักเพื่อทิ้งรักไม่จริงสักราย เหมือนดั่งนายพรานผลาญชีวิตคิดฆ่าเนื้อทราย พรานเนื้อยังมีวันวายแต่ชายมิเคยหยุดถวิล ผลาญพรหมจรรย์ให้ฉันหมดสาวคาวสิ้น ฝากคราบราคินแล้วเธอก็บินลับลา เป็นพรานผลาญสวาทพิฆาตเข่นฆ่า เหลือแต่รอยช้ำอุราเพราะชายนั้นพร่าจิตใจ ที่จริงหญิงเกิดมา นั้นมีค่าเกินกว่าจะเปรียบกันไป ชายขาดสตรีแล้วโลกนี้จะเป็นฉันใด ลองคิดลองตรองสิชายอย่าให้หญิงตายหมดเลย

คืนวันนี้ ถ้าพี่นอนหนุนหมอนน้อย ใจจงคล้อย คิดถึงน้องเจ้าของหมอน รอยแก้มนิ่มริมเขนยน้องเคยนอน หนาวหรือร้อน หมอนคงเอื้ออุ่นเจือจุน น้องเคลียแก้ม ฝากไว้ก่อนให้พี่ ซ้ำกราบที่ กลางหมอนเคยนอนหนุน ยามพี่แนบหน้านอนหมอนละมุน จงหอมกรุน แก้มและกราบกำซาบทรวง

เราจากกันวันนั้นยังจำ จากกันวันฝนพรมพรำ พรางม่านกรรทคล้ำครึ้มคลุมเวร ลมครางฝนครวญ ไพรสั่นซวนจวนระเนน ความกดดันขั้นเดนเหมือนจะเค้นฆ่าตาย เราจากกันวันนั้นนานมา แต่เมื่อวสันต์ลีลา ฤาสร่างซาฝนฟ้า ฟูมฟาย ฤดูฤดีมันไม่มีวันคืนวาย มันสาปกาย คล้ายมนต์ร้ายพรายผี ผีวสันต์มันหลอกมันหลอน ปีศาจวสันต์วันก่อน ยังสังวรณ์เวรนี้ ฟัง โถฟัง ฟังฝนตกซีเหมือนนรกตบตี ย้ำขยี่ใจตรม ไป จากไป ไปแล้วไปเลย อย่ามาชวนชิดชวนเชย ปีศาจเอย ร้างเลยอารมณ์ ลมมาฝนจงอย่ามาพาระทมเพียงโศกทรามเศร้าซม ฉันจะล้ม ตายแล้ว

โอ๊ย ปวดใจ โอย โอ๊ยปวดใจ มันเหมือนกับใคร มาเฉือนเชือดไว้ จนทั่วกรรมแล้วอกตัวกรรมแล้วอกตัว มันชั่วร่ำรัว หมองมัวกลัวเกลียดปราณ โอ้ชีวิต โถชีวิตจิตใจ เหมือนมีไว้ให้ตรมรักระทมตลอดกาล ตรมนักไม่นาน ตรมนักไม่นานความรักก็คร้าน จะผลาญชีพตรมล่มลา ทำไมไม่ตายทำไมไม่ตาย ไยเหลือซากกายวายหลังคลั่งคล้ายคนบ้า โอยร้าวอุรา โอยร้าวอุรา ครวญแล้วเลือดตานิจจามันตกใน โอ้ความรัก โถความรักเจ้ากรรม คล้ายธารน้ำนั่นเทียว ไหลเป็นเกลียวแรงเชี่ยวไปมันร้างฝั่งตา มันล้าฝั่งใจ หลั่งไหลกรากไกล พาทุกสิ่งไป จนสิ้นเงา คงเหลือแต่เรา รอเขาจนตาย

กว่าเราจะรักกันได้รู้ไหมยากเย็นยิ่งเอย จนกว่าจะได้ชมเชยเคียงเขนยสมดังฤทัย ต้องคอยถนอมรักอยู่ชื่นชู้สู้ออมจิตใจ แม้นมีอุปสรรคใดกั้นไว้ยังทลายลง แล้วเธอมาโกรธเคืองฉันทุกวันคอยเฝ้าพะวง ผิดนิดเดียวเธอตัดได้ลงหรือน้ำใจ ก่อนเธอเคยสัญญามั่นรักนั้นเสื่อมมนต์ใช่ไหม เธอคงจะตัดเยื่อใยหรือใจเธอมีใหม่ครอง

ขอขังใจเธอเอาไว้ด้วยใจของฉัน ส่วนใจฉันนั้นสำคัญที่เธอช่วยขัง แล้วนำความซื่อถือเป็นลูกกรงระวัง ทรวงเหมือนคลังคอยจ่าย สายสวาทอารมณ์ รักเหมือนตรวนทองคอยคล้องหทัยให้หวน ต่างคนสมควรขังใจด้วยใจซื่อสม แม้นกายเราห่างร้างกันผูกพันนิยม คอยภิรมย์ร้อยตรวนใจ เราถือกุญแจกันไว้คนละดอก แม้นใจดิ้นรนหาทางออกก็จงไข กุญแจนี่หรือมีชื่อกุญแจใจ เอาความชั่วพรางไว้ให้เราไขมัน ขอถือความดีคอยรั้งให้ใจครวญหา หมื่นพันสัญญาหรือมาสู้ใจใฝ่ฝัน แม้นใจเราซื่อถือความมั่นคงตรงกัน กายสัมพันธ์จนวันตาย

คนใจร้ายทำลายสิ้นความฝันฝัน หลอกลวงฉันนัดบ่ายนั้นไม่มา รอรอเสียพออุรา รอจนระอาฮึคุณไม่มาดังใจ เออวันนี้ยังมีหน้ามาหวังหวัง ชวนดูหนังอุ๊ยความหวังยังไกล ราคาของความปองใฝ่ มันเสื่อมคลายไปเพราะใจยังขุ่นขุ่นขุ่น อย่ามาทำเพ้อพร่ำรำพัน ร้อยคำจำนรรจ์สิ้นความสำคัญคำคุณ เท็จถ้อยคำฉันจดจำเป็นทุน วาจากี่หุนมิยอมหลงคุณดีกว่า คนเรานี้คนดีพูดคำไหนไหน ปากตรงใจยึดมั่นไว้วาจา วาจานี้มันมีค่า คุณไม่นำพามันจึงน่าโกรธโกรธ

ข้าแต่คงคาจุฬาตรีคูณ ดวงใจข้าอาดูรหนักเอย ความงามวิไลข้ามิได้ปรารถนา ข้าชังหนักหนาเจ้าเอย เพราะชนนีข้าวิไล จึงถูกสังเวยเสียในสายชลด้วยรักเอย จุฬาตรีคูณชนนีชีพสูญ ในสายจุฬาตรีคูณนี่เอย ดารารายเลิศโสภา ข้าไม่นำพาเพราะกลัวว่าจะถูกสังเวย โปรดสาปสรรค์ขอให้โฉมอันน่าเชย สิ้นสวยเลยไร้ค่า ให้ข้าน่าชังสิ้นหวังชื่นชม ขอให้ไร้ผู้นิยมนำพา ขอให้สมใจในปรารถนา นะจุฬาตรีคูณเจ้าเอย

หลักศาสนา ทั่วไป ย่อมมีสรณะยิ่งใหญ่ องค์เดียว ยึดไว้ แน่นหนา หลัก รักควร ตรึงติดตรา เช่นศาสนา ที่บูชานั้นเทียว ศาสนารัก ก็มี สั่งสอน ซาบซึ้งทวี บูชาสามี ผู้เดียว นอก นั้นไม่ปอง ข้องเกี่ยว มั่นแต่ รักเดียว ผัวเดียว ตลอดไป มี พระเจ้าแห่งรักเพียงหนึ่ง เป็น ที่ พึ่ง นับถือ ให้ซึ้ง ฤทัย ชู้ เท่ากับมาร พาลหัวใจ ใช่พ่อพระ ควรอาลัย ใจอย่าได้ บูชา กงจักร ไม่เหมือน ดอกบัว เรื่องชาย เรื่องชู้เรื่องชั่ว พาตัว หมองมัว หนักหนา ผิด ศีลธรรม แลต่ำช้า บาปกรรม หนักหนา ชั่วช้า เลวทราม มี พระเจ้าแห่งรักเพียงหนึ่ง เป็น ที่ พึ่ง นักถือ ให้ซึ้ง ฤทัย ชู้ เท่ากับมาร พาลหัวใจ ใช่พ่อพระ ควรอาลัย ใจอย่าได้ บูชา กงจักร ไม่เหมือน ดอกบัว เรื่องชาย เรื่องชู้เรื่องชั่ว พาตัว หมองมัว หนักหนา ผิด ศีลธรรม แลต่ำช้า บาปกรรม หนักหนา ชั่วช้า เลวทราม

โอ้เคยภิรมย์สุขสมจินต์ แผ่นฟ้าแผ่นดินเชียงใหม่ ขวัญข้าคือดอยสุเทพเด่นไกล ภูพิงค์นั่นไงชีวิตแห่งเรา ไม่ลืมร้างราสามัคคี ที่สวนดอกนี้ไงเล่า สายธารห้วยแก้วเย็นใสดั่งเงา เหมือนใจพวกเราใสเย็นดั่งธาร ทองกวาวเหมือนความฝัน ร่วงพลันเตือนถึงวันคืนผ่าน อยู่กันมานาน ร่วมมิตรสราญ สราญสดใส แต่วันนี้ไปไม่เหลือเลย ลาแล้วที่เคยเชยใกล้ ขอลาโอ้ลาที่รักแห่งใจ ถึงกายห่างไปฝังใจไม่เลือน

อยากเติมความรักสักวันละนิด ออมไว้ ในจิตสถิตย์นิรันดร์ ชีวี ไม่มีวันแล้งแห้งดวงใจนี้ อาศัยเป็นที่ผดุงฤดีมั่นคง รักเดิมแห้งทรวง รักลวงให้ตรม เมื่อยามแรกรักรื่นรมย์ ไม่นานรักล่มจมลง ทุ่มเทความรักปักใจจนหลง รักเอ๋ย มิคงดังฉันพะวงทุ่มใจ อยากเติมความรักสักวันละน้อย เติมรัก ค่อยๆ บ่อย ๆ เสริมรอยอาลัย ไม่ยอมเติมรักให้เต็มดวงใจ ยามร้าง จะได้บรรเทา ฤทัยที่ตรม รักวันเติมวันสำคัญที่เธอ ฝากใจตอบฉันหมั่นเปรอด้วย ความรักเอ่ออารมณ์ จะคอยเติมรักตอบแทนเธอสมเติมรัก คอยบ่มเราสองภิรมย์ไม่คลาย

เขาภูกระดึงเสน่ห์ตรึงใจจริง สัณฐานเหมือนดังกระดิ่งทับหล้า สูงล้ำดั่งค้ำนภา สูงลิ่วทิวทัศน์ตื่นตาสวยกว่าเทวาสรรค์สร้าง หนทางขึ้นลงไม่เรียบแต่ชวนเพลิน เห็นเนินซ้อนเนินลดหลั่นสล้าง น้ำใสตกไหลเป็นทาง ไหลพุ่งจากสูงสุดทางไหลหลั่งพื้นล่างสุธา สระอโนดาตดาษน้ำธาร น้ำใสตระการปานแก้วแววตา ริมธารละลานไปด้วยบุปผา ดอกแดงกุหลาบพนาประดับลัดดากล้วยไม้ไพร หนาวเย็นด้วยลมอากาศชื่นชมดี ทุกยามนาทีลมโบกพัดให้ เหมือนแม้นสวรรค์ชาวไทย ทุกสิ่งยวนเย้าหทัยโน้มจิตโน้มใจสุดฝืน เสียงภูแว่วดังชวนชื่นดั่งฟังเพลง เหมือนลมบรรเลงเป็นเพลงรักชื่น หวิวหวิวพร่างพลิ้ววันคืน เหมือนกล่อมและย้อมจิตชื่นระรื่นด้วยลมพลิ้วพร่าง สนยามต้องลมโอนอ่อนเอนลมปลิว สนยืนเป็นทิวแลลิ่วสล้าง หงส์เหินสุดเหินเนินทาง ทุกสิ่งดูสวยสะอางทุกแห่งทุกทางตื่นตา เมื่อขึ้นสุดเหนื่อยเมื่อยล้ากาย ครั้นถึงก็คลายหายเหนื่อยเมื่อยล้า ผิวหญิงเมื่อขึ้นถึงยอดภูผา แก้มแดงผิวตึงซึ้งตา เนื้อเต่งโสภาผ่องโสพรรณ ทุกคนได้ยลขออยู่ไปจนตาย เพราะความสบายยอมตายที่นั่น โสฬสฟากฟ้าลาวัณย์ สามโลกไม่แม้นเทียบทันเหมือนหนึ่งสวรรค์นั่นเอย

อันความลำบากที่เป็นท่าน้ำ คิดดูก็กรรมสุดซอกซ้ำจำใจทน ต้องรองสนองรับรองผู้คน ให้ข้ามพ้นทางธารา บ่ายเย็นค่ำเช้า เขามาพึ่งเราก็ยามเขารอนาวา เหยียบเราขึ้นลงพะวงอุรา ปรารถนา เพียงเสบย เขาลืมเลือนเรา พอ เขาผ่านไป มิเคยสนใจอะไรเลย ถึงคราวจำเป็นจึงเห็น ค่าเอย ใช้เราเหมือนเคยคนเอยคน แม้มีชีวังเหมือนดังปวงชน จะช้ำกี่หนกี่หนเล่านา กี่หนเล่านา โถ ใครเหมือนดังท่าน้ำ เขาคงแสนระกำดวงกมลเรื่อยมา เขาเกื้อหนุนคนบนความศรัทธา รางวัลนั่นหนาก็คือท่าน้ำเอย

เธอ เธอ เธอเท่านั้น ที่จิตใจฉันยังมั่นรักเธอ หลงละเมอ (หลงละเมอ) เพ้อพร้ำไป (เพ้อพร่ำไป) เธอรู้ไหมนั้น ความรักนั้นยิ่งใหญ่ เธอรู้หรรือไม่ ว่าใจของใครหมายจอง เธอ เธอ เธอเท่านั้น ที่จิตใจฉันยังมั่นหมายครอง ฝันเหม่อมอง (ฝันเหม่อมอง) จองขวัญใจ (จองขวัญใจ) ยังละเมอเพ้อฝัน ผันผูกพันเพียงเธอเรื่อยไป ยังไม่ชื่นชอบใคร รักใคร่ใครได้อย่างรักเธอ

เธอหวนทวนกลับมาไฉน น้ำใจชายหลายใจเช่นเธอ ซ่อนหน้ามาเสนอ โถ นี่เธอแสร้งเพ้อมาเจอทำไม คำพ้อขอให้เหมือนเดิมนั้น รักกันเธอเหมือน วันเก่าไหม เที่ยวเร่ถ่ายเทใจ ผันเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปแล้วไยกลับคืน ดั่งคำเปรยเขาเอ่ยกัน เพียงสามวันใจผันอื่น โอ้ใจชายหรือหมายคืน หวนมารักชื่นรักชั่วคืนใช่ไหม วันนี้มิใช่คืนวันนั้น ไม่เหมือนกันนั่นเพราะเธอใช่ใคร หมดเชื่อเชื่อทำไมถึงอย่างไรอย่างไรก็ไม่เหมือนเดิม

ยามนี้เธอนอน หัวใจร้าวรอนหรือเปล่า โถคงทั้งซึมทั้งเซา เฝ้าตรมมิเบาทรวงอยู่ เมื่อเธอฝากใจ ฉันมีเยื่อใยเอ็นดู แต่วางท่าเฉยเพียงครู่ รั้งรอเพื่อดูใจกันเธอร้อนอารมณ์ พะวงหลงตรมเสียก่อน โถชายนะชายแสนงอนเข้าใจหญิงรอนหรือนั่น ผู้ชายอะไรน้อยใจก็เมินไปพลัน ไม่รอให้หญิงจำนรรจ์ หญิงจึงอัดอั้นตันใจ จึงฝากลมพาพัดใจฉันมาซ่อนไว้ใต้หมอน เมื่อเธอซบหน้าแนบนอน ได้ยินที่หมอนกระซิบบ้างไหม โปรดฟังถ้อยคำ สำเนียงที่ครวญพิไร เสียงกระซิบกระซิบเผยใจ สวาทอาลัยท่วมท้นอาวรณ์กระซิบเบาๆ หัวใจสองเรามั่นฉันเองรักเธอเหมือนกัน เฝ้ารอสัมพันธ์ดังก่อน หลับตาไม่ลงพะวงแต่เธอยามนอน คร่ำครวญให้หวนมาวอน หัวใจคอยอ้อนอิงเธอ