ชีวิตคนนี้ไม่มีแน่นอน
เกิดมาเป็นตัวละคร
แสดงละครของโลก
พระพรหมเท่านั้น
ขีดเขียนประพันธ์
สรรค์สร้างเรื่องโศก
กำหนดบทบาทให้ฉันวิโยค
เกิดมาในโลกเป็นคนพิการ
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
โลกเราคือโรงละคร
มีไฟกองฟอนเหมือนม่าน
ร่างกายของเรา
ตายแล้วก็เผาเป็นเถ้าเป็นถ่าน
เมื่อจบบทบาททาสเวรสงสาร
ปิดม่านแสดงละครหนี้กรรม
ละครชีวิตคิดคิดก็น่าอนาถ
มีทั้งบทบาทหัวเราะร้องไห้ประจำ
หันมองคนอื่นเห็นเขาชื่น ฉันกลับต้องช้ำ
ฉากชีวิตฉันมีสีดำ โศกาน้ำตาเปียกหมอน
โลกสรรค์สร้างฉันขึ้นนั้นเหตุใด
สร้างเนื้อเลือดเจือลงไป
จนเต็มดวงใจทั้งก้อน
สรรค์สร้างความรัก
มาให้กัดกินใจฉันจนกร่อน
ต้องใส่หน้ากาก
ออกฉากหลอกหลอน
เล่นเป็นละครบทเจ้าน้ำตา